Snø, nissar og papegøye

Når julestemningen ikkje kjem av seg sjølv, må me jobbe litt for å få den på plass.

Og det er noko mange ønskjer å hjelpa til med.

 

Sjømannskyrkja i Houston gjer ein veldig bra jobb. Dei har mange tilstelningar for oss emigrerte nordmenn. Då me fekk invitasjon til juleverkstad, kasta me oss med.

Her fekk me mekka julenissar, baka pepperkaker, tenna adventslys, synga julesangar,

kjøpa gløgg og ein etterlengta norsk sjokolade. 

 

 

Heime pleier me å få juletreet i hus vetlejulafta. Men då har me også vore i skogen og hogd det.

Når me bur i dette landet, gjere me om på nokon tradisjonar. Så i år fekk treet, med sine 10.000 små krypdyr, stå i fred i skogen. Me monterte i staden vårt, som var fiks ferdig med 750 små lys jevnt spredd utover. Uansett kor ferdige alle andre i nabolaget er med sine juletre, kjem ikkje pynten på vårt før tidlegast bittevetle julafta.

Men litt julete er det likevel blitt med peishyllepynt, strikkanissar, adventsstake og adventskalendar.

Er forresten usikker på kva jentene tel mest ned til, julafta eller at besteforeldra kjem på besøk seks dagar før!

 

Me kan jo ikkje ha advent uten å baka litt.

Etter å ha søkt litt på google translate og leita ein del i butikken, fann me til slutt alle ingrediensane me trengte til pepperkakedeigen.  

Med julemusikk i bakgrunn og gløgg i koppen, satte me i gang ute på hagebordet i +28C.
Annleis og koseleg, men langt frå julestemning.

 

Me  var ikkje sein å be då nabolaget lokka med julenisse, hesteridning og faktisk snø!

 

I denne varmen kom sjølvsagt ikkje snøen dalande, men køyrande langvegsfrå i ein kjølebil.

Ungane brydde seg ikkje kor den kom frå, dei storkosa seg med aking og snøballkasting.

Heller ikkje karusellane her er som heime.

Ja, den går rundt. Men det er skikkelige hestar ungane får sitta på, til småjentenes store glede.  

 

 

 Dyrekjære Vilde fekk også helsa på julemarkedets papegøye.

 

 

Og fekk ansiktsmaling sammen med klassevenninna, Lola.

 

Når me først testar amerikansk jul måtte me prøva oss ut på skøyteisen.

Søndag var det så varmt at utendørsbana i ein av parkane holdt stengt. Men fleire av dei største kjøpesentra har digre skøytebaner, dermed gjekk turen dit på ustødige bein.

 

Skjelven i beina, slitne og fornøyde svinga me innom eit lysande nabolag,
 på veg heim. Her har huseigarane pynta så ekstremt i hagane, at køane med skuelystne er lange.
Dei har også tima lysblinkinga med musikken, som dei forbikøyrande kan tuna inn på radioen.

Me held oss på eit meir moderat plan med reinsdyret vårt, julestjerner i vindaugene og sist, men ikkje minst, jentenes sjølvvalde lysande Hello Kitty.
 

Årstidsforvirra

På denne tida av året er det vanlegvis på tide å tulla seg inn i ullstrømper, vottar og huer.

Mørket og kulden ute fristar til å fyra i peisen, tenna lys og kosa seg inne.
Snøen på fjelltoppane gjer det lett å leika med tanken om julepakkar, pinnakjøt og adventskalender.
 

Men med ein gjennomsnittleg dagtemperatur på 22 grader, sol som varmar og ungar i shorts, er det lett å tru at det er veldig lenge til jul.

 

Sjølv om ikkje temperaturen gir meg hint om at me nærmar oss den store pakkehøgtida, jobbar i alle fall dei som tenar pengar på jula intenst med å få meg på tanken.

Sidan Halloween har julemusikken ljoma over alt.
I alle slags butikkar, det være seg forretningar som sel jernvare, matvare eller hageting, bugnar det av juledekorasjonar og overpynta juletrær i alle mulige fargar og fasongar.

 

 

Enorme nissar ønskjer oss velkommen og byr på juletre i kva farge som enn måtte frista.

 

 

Her fins hyllemeter på hyllemeter med julefargen eller temaet som akkurat du kan tenke deg.

 

 

Nokon går så opp i julepyntinga at dei opnar opp heimane sine, sjølvsagt mot betaling, for at skuelystne kan få sjå.

Eigarane av slike hus har dekorert kvart rom med eit eige tre som har kvar sitt tema.

 

 

 

Sjølv om det er ein del glorete og overpynta å sjå,

er det heldigvis mykje fint inni mellom også.

Det er bra når me no plutseleg har ei klassisk, diger, amerikansk peishylle me skal dekorere til denne søte juletid.

 

 

På tross av alle påminnelsene rundt om kring, gjekk det først i dag opp for meg at det straks er advent. Men når dei forventningsfulle småjentene vaknar neste laurdag, heng nok julekalenderen deira klar.
 

 

 

 

I mellomtida skal me testa ut den største høgtida av dei alle her i USA - Thanksgivng.

Kos dikka med juleforberedelsene der heime.

 

Subtropisk på godt og vondt

Mykje er nytt og uvant i eit framandt land.

Noko er lett å venne seg til, andre ting må eg nok bruka litt tid på....

 

Den største forskjellen, som me også set pris på, er vêret.
Noko som eg, i likheit med mange andre nordmenn, er oppteken av.
 

Av gammal vane klikkar eg jevnlig innom vêrsider.

Men etter ein månad i dette landet, er eg begynt å skjønne at himmelen som regel er knallblå, og temperaturen tilseier shorts, singlet og sandalar.

 

 

Andre ting som er lett å venne seg til, er alle dei forseggjorte grøntområda her i forstaden Katy.

Når nye bustadfelt poppar opp er parkar, stiar og blomsterbed på plass, før husa er klare til innflytting.

Det er heller ikkje meg i mot at gartnarane er så ivrige.

Når plantene i beda begynnar å sjå litt pjuskne ut, er dei kjapt ute med erstatningar.



Planting av stemorsblomster, eller  “Johnny Jump Up” som dei kallar den her borte, er heilt greit når det no står november på kalendaren.

 

Men det subtropiske klimaet byr også på nokon utfordringar.

Utfordringar med små, ivrige føter som bevegar seg fort og opererer i flokk.

Maur!
 

Ein liten innføring for dei uinnvidde:
Fire ants er berre noko ein må bli vant til.

På alle plener og hageflekkar er dei lett gjenkjennelige, der dei bygg sine små jordhaugar.

 

Og syns du pissemauren bit, då har du ikkje møtt ein fire ant.

Lang, lang rekke. Jentene er tøffe på avstand frå dei bitande småkrypa.
 

Ein ting er bitande maur ute, som du kan velja å gå forbi.

Ein anna er når dei bittesmå krypa kjem inn i huset.

Men no er det ikkje fire ants eg snakkar om lenger.
Derimot sugar ants og ghost ants.
Me har hatt æra av å møta begge, og dei kjem aldri på besøk åleine.

 

Sugar ants stifta eg bekjentskap med etter å ha kutta opp melon og lagt kniven på kjøkendisken.

Etter nokon timar var ikkje det skarpe redskapet sølvfarga lenger, men svart av småmaur.



 

Mens sugar ants trives på kjøkenet, har ghost ants har lagt sin elsk på badet. Dei har fått navnet fordi dei nesten er usynlege, før det blir mange nok av dei...

 

 

Ein kan læra mykje av pestkontrolløren,

som no har avlagt oss fleire besøk med sine ulike kjemikalier.

 Og har han gjort jobben sin, vil småkrypa frå no av befinne i naboens hage og ikkje inne hjå oss.

 

 

 

 

Første dagar i nytt land

Varmt, nytt, spennande og ei bøtte med ulike følelsar.
Det oppsummerar mykje av våre første dagar etter flytting frå Spikkestad til Houston, Texas.




Frå dette, til dette.....

Nokon meinar me er sprø som flyttar heile familien over Atlanteren, der alt er nytt og ukjent.

Andre meinar det er ein sjanse som ikkje er mulig å takka nei til, og syns me er heldige.

Eg er litt enig i begge måtar å sjå det på. Ja, dette er litt sprøtt, og me er sprøtt-heldige som får oppleve det.

Då Vilde hadde sin første dag på amerikansk skule, var det ei mor med tynnslitte nerver som venta på ho ved utgangen etter endt dag. Ei seks år gammal jente, sju timar i ein klasse, på ein skule der verken læraren eller elevane skjønnar ho eller ho skjønnar dei. Men ut døra kom seksåringen med eit digert smil om munnen, hoppande sammen med to jenter ho hadde blitt venner med. Puh! Første barrière overstått.

Når eg no har permisjon frå jobben, og har muligheten for det, var planen å ha minstejenta heime ein periode. Men to dagar etter me flytta inn i huset vårt, fann treåringen ein leikekamerat på leikeplassen. Den jevnaldrande jenta, frå Bergen, og Anine fann tonen med ein gong.
Me fekk høyre om Anines leikekamerat seint og tidlig, og då ho fekk komme på besøk i venninnas barnehage, var det ingen tvil. Anine ville begynne i barnehagen ho òg.

Takket være hennar nye venninne, og supre ansatte, gjekk oppstarten i barnehagen fint. Nokon tårer i starten, men ho er eit stort smil når eg hentar ho. Og engelske ord er allerede begynt å poppe fram.