Berre sånn i tilfelle

Eg visste at amerikanarane er redde for søksmål. Nyleg fekk eg føla den redselen på kroppen. 

Eit lite legebesøk førte til at eg fekk time hos spesialist dagen etter. Og spesialisten sendte meg rett vidare til sjukehus, berre sånn i tilfelle. 

For ein nordmann, som er vant til at det tar månadar å komme til spesialist, og enno fleire månader, eventuelt år, før ein blir utreda på sjukehus, vart eg litt satt ut av at det gjekk så fort i svingane. 

"Ingen grunn til bekymring, me vil berre sjekka ut for sikkerheits skuld", var orda eg vart servert heile tida. 

Sjukehus og legar er noko som står øverst på hat-lista mi. 

Men eg manna meg opp og møtte fram på det fancy, private sjukehuset like ved. 

Eg er begynt å skjønna at papirmølla her borte er diger uansett om det er snakk om helsevesenet, skule, barnehage eller noko so enkelt som eit frisørbesøk. Men papirbunken har aldri vore så stor som ved sjukehusbesøket. 

Etter 10 minuttar med utfylling av diverse viktige, og mindre viktige opplysingar, måtte eg svare på om eg hadde Living Will. Var eg skeptisk frå før, er det ingenting i mot det eg vart då eg såg det spørsmålet. "Du skal ha narkose, og då er me forplikta til å spørja deg" var beskjeden eg fekk, då heile meg såg ut som eit spørsmålsteikn.

Då alle papira var fylt ut og signert, såg eg truleg endå meir spørjande ut. 

"Værsågod, her er graviditetstesten". Hæææ, æææhhh, eg trur du har misforstått litt. Det er halsen eg er her for.....

"I følgje lovverket er me pålagt å ta graviditetstest av alle kvinner som skal ha bedøvelse. Berre slik i tilfelle. Du hadde måtta om du var 50 år også." 

Dama fekk testen sin, og eg dermed bedøvelse. 

Før eg visste ordet av det, var eg ferdig og klar for å reise heim. 

Eg svinga føtene ut av sjukesenga, og var klar for å gå. Men nei da. 

Her skal ingen gå ut frå eit sjukehus, men derimot trillast. 

Ein kan jo detta og slå seg, noko som då er sjukehusets ansvar. 

Dermed vart eg trilla ut døra og heilt fram til bilen, 

berre sånn i tilfelle. 

Subtropisk på godt og vondt

Mykje er nytt og uvant i eit framandt land.

Noko er lett å venne seg til, andre ting må eg nok bruka litt tid på....

 

Den største forskjellen, som me også set pris på, er vêret.
Noko som eg, i likheit med mange andre nordmenn, er oppteken av.
 

Av gammal vane klikkar eg jevnlig innom vêrsider.

Men etter ein månad i dette landet, er eg begynt å skjønne at himmelen som regel er knallblå, og temperaturen tilseier shorts, singlet og sandalar.

 

 

Andre ting som er lett å venne seg til, er alle dei forseggjorte grøntområda her i forstaden Katy.

Når nye bustadfelt poppar opp er parkar, stiar og blomsterbed på plass, før husa er klare til innflytting.

Det er heller ikkje meg i mot at gartnarane er så ivrige.

Når plantene i beda begynnar å sjå litt pjuskne ut, er dei kjapt ute med erstatningar.



Planting av stemorsblomster, eller  “Johnny Jump Up” som dei kallar den her borte, er heilt greit når det no står november på kalendaren.

 

Men det subtropiske klimaet byr også på nokon utfordringar.

Utfordringar med små, ivrige føter som bevegar seg fort og opererer i flokk.

Maur!
 

Ein liten innføring for dei uinnvidde:
Fire ants er berre noko ein må bli vant til.

På alle plener og hageflekkar er dei lett gjenkjennelige, der dei bygg sine små jordhaugar.

 

Og syns du pissemauren bit, då har du ikkje møtt ein fire ant.

Lang, lang rekke. Jentene er tøffe på avstand frå dei bitande småkrypa.
 

Ein ting er bitande maur ute, som du kan velja å gå forbi.

Ein anna er når dei bittesmå krypa kjem inn i huset.

Men no er det ikkje fire ants eg snakkar om lenger.
Derimot sugar ants og ghost ants.
Me har hatt æra av å møta begge, og dei kjem aldri på besøk åleine.

 

Sugar ants stifta eg bekjentskap med etter å ha kutta opp melon og lagt kniven på kjøkendisken.

Etter nokon timar var ikkje det skarpe redskapet sølvfarga lenger, men svart av småmaur.



 

Mens sugar ants trives på kjøkenet, har ghost ants har lagt sin elsk på badet. Dei har fått navnet fordi dei nesten er usynlege, før det blir mange nok av dei...

 

 

Ein kan læra mykje av pestkontrolløren,

som no har avlagt oss fleire besøk med sine ulike kjemikalier.

 Og har han gjort jobben sin, vil småkrypa frå no av befinne i naboens hage og ikkje inne hjå oss.

 

 

 

 

Stor, større, størst

Myten om at alt er stort i Amerika, kan herved bekreftast.
Eg hadde høyrt rykte om at ein tur i matbutkken kunne ta fleire timar, men trudde det vart sterkt overdrive. Det var før eg satte mine føter innanfor lokalbutikken vår...

Inngangspartiet bugner av greskar, i alle mulige størrelsar. Til småjentenes store glede.




Ingen tvil om at Halloween nærmar seg.

 

Vilde og Anine var heller ikkje seine å be, då dei fekk sjå handlevognene. Som også innbyr til storhandel.




Vanskeleg å manøvrere. Men jentene sit i alle fall i ro.

Skal me sjå. Øverst på lista står ost. Etter å ha komme meg forbi mange og lange reolar med vanlige grønsaker, organiske grønsaker, oppkappa grønsaker, fersk fisk, fryst fisk og frityrsteikt fisk, fann eg endelig osten. Men så kjem dilemmaet, ost er ikkje berre ost.




Ein liten flik av ostedisken......

Frustrasjonen hos småjentene begynnar å nærme seg nivået av forvirring i hovudet mitt. Her er det berre å ta grep. Nytt land betyr nye matvaner og nye smakar. Med eit smil om munnen forlèt eg ostedisken og butikken med halvparten av tinga eg eigentleg skulle kjøpe. Og blir heimlengselen for stor, stikk eg berre på lokalbutikken min igjen og kjøper med meg denne:

Ha ei fine helg <3